Απογευματινή γιορτή

geralisKantiliCapture
Απόστολος Γεραλής (1886 – 1983) Το άναμμα του καντηλιού

Ήταν μια γιορτινή μέρα, χρονιάρα μέρα όπως λένε. Ο ήλιος έλαμπε, ο ουρανός καταγάλανος, ο κόσμος ησυχασμένος από τη πίεση προηγούμενων ημερών, ανέμενε για μια ακόμη φορά τη γιορταστική ατμόσφαιρα μιας νύχτας που σε λίγο θα έφθανε μεγαλοπρεπής, με τον βελούδινο, ασημοποίκιλτο της μανδύα, που θα φωτιζόταν από τις αστραφτερές, πολύχρωμες εκρήξεις των βεγγαλικών. Την αινιγματική σιωπή της σε λίγο θα διασπούσαν οι θριαμβευτικοί ήχοι των καμπάνων, οι εκρήξεις των κροτίδων.

Μεγάλο Σάββατο 2 Βράδυ Ήταν χρονιάρα μέρα – παραμονή Πάσχα, της Αναστάσεως. Όλη η Φύση περίμενε την Ανάσταση του Κυρίου και είχε βάλει τα γιορτινά της: οι λεμονιές και οι νεραντζιές μοσχομύριζαν στους δρόμους και στους κήπους. Όλα ήταν τακτοποιημένα, στη σειρά τους —σαν ένα καλοκουρδισμένο εκκρεμές μετρούσαν τις ώρες που απόμεναν ώσπου να φθάσει η δωδεκάτη νυχτερινή, που θα σήμαιναν οι γιορτινές καμπάνες.

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη οι πατροπαράδοτες ευχές θα διασταυρώνονταν με τους θερμούς ασπασμούς. Η αγάπη είχε βγει για ακόμη μια φορά νικήτρια, είχε κατακυριεύσει τον κόσμο. Όλων τα πρόσωπα ήταν χαρούμενα, καθώς τα αναμμένα κεριά της Αναστάσεως έριχναν ένα φως που τρεμόσβυνε, τονίζοντας απαλά τα χαμόγελα των ανθρώπων που είχαν συρρεύσει στην εκκλησία για τη μεγάλη γιορτή.
«Χρόνια πολλά» για ακόμη μια φορά. Κι αυτή τη φορά ήταν γιορτή, χαρά, απαντοχή για το καλύτερο. Ελπίδες που δυνάμωναν από τον ενθουσιασμό —που μόνο η βραδιά της Αναστάσεως θα μπορούσε να φέρει.

Μεγάλο Σάββατο 1 Απόγευμα Είχε πια αρχίσει να νυχτώνει. Το αχνό ροζ του ήλιου που είχε μόλις πριν λίγο βασιλεύσει, απλωνόταν στο αχνό μπλε του ουρανού. Είχε τελειώσει μια πολύ όμορφη μέρα, γιατί η αγάπη που ένωνε ήταν παρούσα στα πρόσωπα τους. Η χαρά να βρίσκονται μαζί, να ανταλάσσουν ευχές: «Χρόνια Πολλά», «Καλή Ανάσταση». Τόσα χρόνια είχαν περάσει και αυτή ήταν ακόμη μία από τις σημαδιακές μέρες, καθώς είχαν συναντηθεί έξω από τις ξεχωριστές τους συνήθειες, με τον ενθουσιασμό για την οικεία δύναμη που τις ένωνε, πάντα παρούσα και αδιατάραχτη παρά τα όσα και τόσα, άσχημα που μπορεί να συνέβαιναν γύρω τους. Ήταν το κρυφό, ανεξίτηλο σημάδι: πάντα θα έμεναν αχώριστες και ενωμένες —παρά τις όποιες γνωστές ή άγνωστες αποστάσεις – αυτή η γνώση εκμηδένιζε τον χρόνο που περνούσε, τις συνήθειες της καθημερινότητας, τις έξεις της κάθε μέρας. Μία ήταν η έξη, παράκληση ενδόμυχη μαζί με ευχή: να είναι για πάντα μαζί, με τον ακατάλυτο αδελφικό δεσμό της αγάπης. Κι αυτό έφθανε για μια ευτυχία που μόνο εκείνες μπορούσαν να τη μοιραστούν και κανένας άλλος, μια ευτυχία για πάντα δική τους, που έπαιρνε ιδιαίτερη χροιά, από την ατμόσφαιρα αυτού του γιορταστικού, ανοιξιάτικου απογεύματος. (φωτό Αρχική πηγή: eikastikon.gr)

(Ίσχυαν τα παραπάνω και για ‘κείνους άραγε;) Ήταν το κρυφό, ανεξίτηλο σημάδι: πάντα θα έμεναν αχώριστοι και ενωμένοι —παρά τις όποιες γνωστές ή άγνωστες αποστάσεις, αυτή η γνώση εκμηδένιζε τον χρόνο που περνούσε, τις συνήθειες της καθημερινότητας, τις έξεις της κάθε μέρας. Μία ήταν η έξη, παράκληση ενδόμυχη μαζί με ευχή: να είναι για πάντα μαζί, με τον ακατάλυτο δεσμό της αγάπης. Κι αυτό έφθανε για μια ευτυχία που μόνο εκείνοι μπορούσαν να μοιραστούν και κανένας άλλος, μια ευτυχία για πάντα δική τους, που έπαιρνε ιδιαίτερη χροιά, από την ατμόσφαιρα αυτού του γιορταστικού, ανοιξιάτικου απογεύματος.

Advertisements