Μνήμες Μεταφυσικής

Δήμος Ζωγράφου
Δήμος Ζωγράφου – Μνήμες

Βίλα Ζωγράφου – «Μνήμες» Έκθεση των Σαράντη Καραβούζη, Γιούλικας Λακερίδου στο Δήμο Ζωγράφου

Ο Δήμος Ζωγράφου τιμά τον πρόσφατα χαμένο ζωγράφο Σαράντη Καραβούζη, διοργανώνοντας έκθεση των έργων του καθώς και της συντρόφου του Γιούλικας Λακερίδου στην Πινακοθήκη του Δήμου Ζωγράφου (Γ. Ζωγράφου 13). Η έκθεση θα λειτουργεί καθημερινά εκτός Σαββάτου και Κυριακής ώρες 6 – 9 μ.μ. Είναι η πρώτη φορά που τα έργα των δύο καλλιτεχνών, που υπήρξαν σύντροφοι στη ζωή, θα εκτεθούν στον ίδιο χώρο μετά την απώλεια του Σαράντη Καραβούζη.

Δήλος Σαράντης Καραβούζος
Δήλος – Σαράντης Καραβούζος

Ο Σαράντης Καραβούζης, ήταν ένας από τους ξεχωριστούς Έλληνες εικαστικούς δημιουργούς και θεωρείται ως ο σπουδαιότερος σύγχρονος εκπρόσωπος της μεταφυσικής ζωγραφικής στη χώρα μας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Άνω Ιλίσια όπου διατηρούσε το εργαστήρι του μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ Ζωγράφου – Παρισιού.

Η Γιούλικα Λακερίδου, με καταγωγή από την Κύπρο, είναι μία καλλιτέχνης που διακρίθηκε από νωρίς για το ταλέντο της. Η ζωγραφική της χαρακτηρίζεται από λιτότητα και συνθετική αυστηρότητα ενώ ο τρόπος που δουλεύει τα χρώματα δημιουργεί τη δική της εικαστική γραφή. Από το 1965, ζει στην πόλη του Ζωγράφου , μία πόλη που την αποχωρίζεται μόνο για το Παρίσι.

Σαντορίνη
Σαντορίνη – Γιούλικα Λακερίδου

Πρόκειται για την πέμπτη κατά σειρά έκθεση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο του εορτασμού των 70 χρόνων από την ίδρυση του Δήμου Ζωγράφου. Με αφορμή την επέτειο, παρουσιάζονται εκθέσεις εικαστικών που έζησαν ή ζουν και δρουν στην πόλη μας, σε μία προσπάθεια ανάδειξης του σημαντικού έργου τους.

Πληροφορίες zougla.gr

Advertisements

Άγγελος Γιαλλυνάς – Ο τοπιογράφος της Κέρκυρας

Μπενίτσες
gialynas_portrait
Άγγελος Γιαλλυνάς

Κερκυραίος ζωγράφος με μια έντονη έφεση στην απεικόνιση τοπίων και δη των όμορφων τοπίων της Κέρκυρας – ιδιαίτερης πατρίδας του, σε τεχνοτροπία ακουαρέλας (Κέρκυρα, 1857 – Κέρκυρα, 1939 / 82). Στην αρχή της ενασχόλισης του με τη ζωγραφική τον τράβηξε η τεχνοτροπία των Ιταλών «vedutisti» (λεπτομερής και μεγάλη απεικόνιση αστικών – συχνά παραθαλασσίων τοπίων με επίκεντρο κάποιο μνημείο) του 19ου αιώνα, ζωγραφίζοντας αστικό περίγυρο (πόλεις και σπίτια) αλλά αργότερα αφοσιώθηκε στην τοπιογραφία με τη χρήση των υδατοχρωμάτων (aquarelles) – ταξιδεύοντας πολύ γι’ αυτό το σκοπό – τεχνική που αποδίδει ιδιαίτερα την απαλότητα του φωτός που διαχέεται στις λεπτές γραμμές του εξοχικού τοπίου.

Μπενίτσες
Μπενίτσες – Κέρκυρα

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1857, όπου και πέθανε το 1939. Από το 1872 – (15 ετών) άρχισε να ζωγραφίζει Μαθήτευσε κοντά στον γνωστό Κερκυραίο ζωγράφο Χαράλαμπο Παχή, που είχε ιδρύσει Καλλιτεχνική Σχολή και αργότερα (1875) συνέχισε τις σπουδές του στη Βενετία, με την οποία είχε δεσμούς η αριστοκρατική οικογένειά του, τη Νάπολη και τη Ρώμη. Επέστρεψε το 1877 στην πατρίδα του όπου αφοσιώθηκε το 1902, στην Καλλιτεχνική Σχολή.

Οικία Γιαλλυνά
Οικία Γιαλλυνά – Κέρκυρα

Ζωγράφισε κυρίως ακουαρέλες η δε γνωριμία του με τον Άγγλο πρεσβευτή Φορντ τον έφερε σε επαφή με αυλικούς κύκλους στην Ευρώπη, όπου και διέθεσε πολλά έργα του, ακόμη και στους βασιλείς της Αγγλίας, Αυστρίας και Γερμανίας. Παραγωγικός καλλιτέχνης ταξίδευσε πολύ για τη θεματογραφία του και ο τρόπος δουλειάς του βρήκε πολλούς μιμητές. Το σπίτι του στην Κέρκυρα έχει μετατραπεί σε «Πινακοθήκη Άγγελου Γιαλλυνά» και πρόσφατα αποφασίστηκε η ανακαίνιση του.

Μπενίτσες – αρχική πηγή eikastikon.gr

Ανενδοίαστα

Kambani2Capture
Εικαστικό – Λίλα Καμπάνη

Χρωστήρας επιδέξιος άπλωσε χρώματα αχνά με φως να ταξιδεύουν
Κόκκινα μήλα σου γελούν φράουλες σ’ άσπρες πτυχές.
Χρησμός της τύχης οιωνός μέσα σε κούπα άσπρη.

Μια παπαρούνα αναζητάς απόδειξη της άνοιξης
χρυσάνθεμα που ανθίζουν πριν τα χιόνια
Της μοναξιάς τη θλίψη ο άνεμος να σβήσει
της φύσης τέλεια ομορφιά χαρούμενη μια στέγη να στολίσει.

Χωρίς ενδοιασμό θα προσφερθείς
στο σώμα σου παράδοση άνευ όρων
Αθέλητα, απρόσμενα, αλόγιστα
σε δίχτυα μέσα θέλεις να πιαστείς
σε πλάνη χρυσοφόρα.
Την πλάνη αυτή συνέχισε να κυνηγάς
ας είναι και αιώνια.

Εικόνα αρχική πηγή eikastikon.gr

Απόστολος Γεραλής – Με τον αέρα της ζωής της υπαίθρου

Άρωμα γυναίκας στη ζωγραφική – Η γυναικεία μορφή, με τη χάρη, την ομορφιά, την περιβολή, τα ανθηρά της χρώματα, προσθέτει ένα δυνατό και πάντα αισθητό άρωμα στη ζωγραφική. Ο τρίτος τόμο της σειράς «Θησαυροί της Εθνικής Πινακοθήκης», είναι αφιερωμένος στη γυναίκα. Η γυναίκα υπήρξε μία ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες από τότε που δημιουργήθηκε η τέχνη. […] Μεταξύ των ζωγράφων της έκθεσης ήταν φυσικά και ο Απόστολος Γεραλής ο οποίος ζωγράφισε την γυναικεία φιγούρα μέσα σ’ ένα περιβάλλον αγροτικό – του χωριάτικου συνήθως σπιτιού.

Απόστολος Γεραλής: Μυτιλήνη 1886 – Αθήνα 1983
ap_geralis_kydonia
Απόστολος Γεραλής – Κυδώνια με μπλε τσαγιέρα

Η οικογένεια Γεραλή από τον Τρύγονα της Λέσβου έβγαλε τους ζωγράφους: Λουκά Γεραλή, και τον Απόστολο Γεραλή νεώτερο αδελφό του.

Ο Απόστολος ασχολήθηκε ως επί το πλείστον με θέματα της υπαίθρου όπου πρωτοστατεί συνήθως η γυναικεία φιγούρα.

geralisCapture
Απόστολος Γεραλής Η Αρραβωνιασμένη

Ο υπαιθρισμός του χαρακτηρίζεται από την ακαδημαϊκή τεχνική – δηλαδή την αυστηρότητα των γραμμών μέσα από ένα σταθερό, περίγραμμα όπου το φως επιβάλλεται με τις αντιθέσεις των φωτοσκιάσεων δίνοντας έμφαση σ’ ένα αναπάντεχο λευκό.

Επίσης σκηνές στο εσωτερικό των σπιτιών όπου σαν ιδέα πολλές φορές κυριαρχεί η έννοια της αναμονής, του προϋπαντήματος. Οι γυναικείες φιγούρες πρωτοστατούν στα θέματα του: η τυπική φορεσιά των γυναικών της υπαίθρου ή των χωριών με το μαντήλι στο κεφάλι (κεφαλοδέσιμο), την ποδιά, το μπολερό συνήθως μπροστά από το μαγκάλι. Στα έργα αυτά η γυναικεία φιγούρα συνήθως βρίσκεται μόνη ασχολούμενη με κάποια εργασία ή παρακολουθώντας κάτι  ή κάποιον.

ap_geralis_gyn
Απόστολος Γεραλής – Ψήνοντας στο μαγκάλι

Επίσης ζωγράφισε τις απλές οικιακές ασχολίες όπως το πότισμα των λουλουδιών, το κέντημα, το ψήσιμο στο μαγκάλι. Οι σκηνές στο ύπαιθρο χαρακτηρίζονται από την ελαφράδα του τοπίου αλλά και του ανθρώπινου σώματος που εναρμονίζεται μαζί μ’ αυτό σε μια οικεία σύμπραξη.

Τα χρώματα τώρα ξεφεύγουν από τον αυστηρό ακαδημαϊσμό και ακολουθούν τα παστέλ της ώχρας του ξερού χόρτου του σταριού, καθώς συμπλέκονται με τις ελαφρές, ανοιχτόχρωμες φορεσιές των κατοίκων.

Σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. της Αθήνας και είχε δασκάλους τους Γερανιώτη, Βικάτο, Ροϊλό, Ιακωβίδη. Ως κάτοχος υποτροφίας πήγε στο Παρίσι στη Σχολή Julienne.

ζωγραφικά έργα πηγή: paletaart.wordpress.com – Απόστολος Γεραλής, eikastikon.gr

Vincent van Gogh – (1853 – 1890)

Vincent Van Gogh – Ενας ιδιοφυης ζωγραφος στα προθυρα της τρελας

Vincent Van Gogh (Tony Curran in TV series
Vincent Van Gogh (Tony Curran in TV series «Dr Who«)

Vincent Van Gogh (Tony Curran in TV series episode
Vincent Van Gogh (Tony Curran in TV series episode «Me and the Doctor«)

Ο Vincent van Gogh γεννήθηκε στην Ολλανδία στο χωριό Zundert το 1853. Ο πατέρας του ήταν πάστορας. Σε ηλικία 16 ετών είχε ήδη καταπιαστεί με διάφορα επαγγέλματα μεταξύ των οποίων και σε γκαλερί έργων τέχνης όπου προσελήφθη ένα χρόνο αργότερα και ο αδελφός του Theo van Gogh.
Το 1873 η εταιρία τον μεταθέτει στο Λονδίνο, μετά στο Παρίσι όπου εκεί ήδη ο αδελφός του είχε ανοίξει τη δική του γκαλερί. Την περίοδο αυτή – περί το 1876, εντείνεται η προσήλωση του στη θρησκεία επηρρεασμένος από του πατέρα του που ήταν πάστορας και επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει Θεολογία.
Το 1878 του ανατίθεται μια θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο στην εργατική περιοχή Borinage όπου λειτουργούσε ορυχείο. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ κηρύττει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.
Το 1880 αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Anton Mauve ερχόμενος σε ρήξη λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών με το δάσκαλό του ενώ παράλληλα ταξιδεύει στην Ολλανδική ύπαιθρο ζωγραφίζοντας θέματα παρμένα από αυτήν.
Το 1885 πηγαίνει να σπουδάσει στην Ακαδημία της Αμβέρσας όμως το 1885 αποβάλεται από αυτήν. Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.

Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζει με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Εντγκάρ Ντεγκά, Καμίλ Πισαρό, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος.

Στο Παρίσι διαμένει μια διετία οπότε το εγκαταλείπει το 1888, για να εγκατασταθεί στη Νότιο Γαλλία. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδώσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρη νύχτα’ και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυο τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του.
Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει.
Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισαρό. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.
Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα (37 ετών). Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα Σιτοχώραφο με κοράκια.

Vincent Van Gogh – Χαρακτηριστικα εργα
Vincent Van Gogh - The Potato Eaters.png
«Vincent Van Gogh – The Potato Eaters» από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ – [??? – see original upload data]. However, thisone seems to be ‘borrowed’ from some file or print of the original.. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.
Vincent Willem van Gogh 128.jpg
«Vincent Willem van Gogh 128» από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ – The Yorck Project: 10.000 Meisterwerke der Malerei. DVD-ROM, 2002. ISBN 3936122202. Distributed by DIRECTMEDIA Publishing GmbH.. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.
VanGogh 1887 Selbstbildnis.jpg
«VanGogh 1887 Selbstbildnis» από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ[1]. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.
VanGogh-starry night.jpg
«VanGogh-starry night» από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ – Downloaded from Houston tourism web site around painting’s time in Houston’s Museum of Fine Arts (21 September 2003 – 4 January 2004). Can no longer find web site.. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.
  • (1885) Οι πατατοφάγοι
  • (1888) Το δωμάτιο του βαν Γκογκ στην Αρλ
  • (1888) Εξώστης καφενείου την νύχτα στην Αρλ
  • (1888) Το κόκκινο αμπέλι
  • (1889) Έναστρη νύχτα
  • (1889) Ίριδες
  • (1889) Βάζο με δώδεκα ηλιοτρόπια
  • (1889) Αυτοπροσωπογραφία
  • (1890) Πορτραίτο του γιατρού Γκασέ
  • (1890) Σιτοχώραφο με κοράκια

Πληροφορίες Αρχική Πηγή el.wikipedia.org/wiki/vincent-van-gogh

Νικόλαος Γύζης

Νικόλαος Γύζης Τήνος – Σκλαβοχώρι 1842 – Μόναχο 1901

Άρτεμις Γύζη
Άρτεμις Γύζη 1895

Βλέποντας αυτόν τον πίνακα που θα μπορούσε να ονομάζεται «Κυρία με ροζ φόρεμα και γούνα» το βλέμμα του θεατή πέφτει πάνω στο αινιγματικό – χαρούμενο σίγουρα, χαμόγελο του μοντέλου, στην κόμωση (a la garçon) σύμφωνα με τη μόδα του 1900 – ’20. Το χέρι ακουμπισμένο στο τραπέζι με το βαρύτιμο υφαντό όπου κρέμεται πίσω του ένα χρωματιστό τύπου αρ-νουβώ φωτιστικό.

Η Άρτεμις Νάζου – Γύζη λίγο πριν από μια βραδινή έξοδο εντυπωσιάζει με το ροζ ταφταδένιο κεντημένο με τούλια φόρεμα, με τα τεράστια φουσκωτά μανίκια με μισο-γερτή στον ένα ώμο η βαρύτιμη γούνα – ενδυμασία που δείχνει την αριστοκρατική της καταγωγή. Οι χρωματικοί συνδιασμοί στις αποχρώσεις του ροζ, καφέ, μαβί, και φαιού εστιάζουν στην ανάδειξη της ομορφιάς του προσώπου και του χαμόγελου που το διανθίζει.

Από τους εξέχοντες Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα, ιδρυτής και κύριος εκπρόσωπος της «Σχολής του Μονάχου«, ο Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε στην Τήνο. Το 1850 η οικογένεια μετοίκησε στην Αθήνα όπου ο νεαρός Νικόλαος γράφτηκε στη Σχολή Τεχνών της εποχής – μετέπειτα ονομαζόμενη ΑΣΚΤ.

Αργότερα με υποτροφία του ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου με την υποστήριξη του πλούσιου φιλότεχνου Νικόλαου Νάζου, πηγαίνει στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Gysis 003.jpg
Η Αποστήθιση 1883

«Gysis 003» από τον Νικόλαος Γύζης[1]. Υπό την άδεια Κοινό Κτήμα μέσω Wikimedia Commons.

Γύρω από τον προικισμένο Νικόλαο Γύζη, συγκεντρώθηκαν οι εκεί διαμένοντες Έλληνες ζωγράφοι – κύκλος που έδοσε την ονομασία «Σχολή του Μονάχου» —κύριο καλλιτεχνικό ρεύμα στη Ζωγραφική του 19ου αιώνα στην Αθήνα εδραζόμενο στον Ακαδημαίκό Ρεαλισμό. Το 1872 επιστρέφει στην Αθήνα μετατρέποντας το σπίτι του σε ατελιέ. Μαζί με τον Νικηφόρο Λύτρα ταξιδεύει στη Μικρά Ασία το 1873.

Απογοητευμένος από τις συνθήκες ζωής στην Ελλάδα επιστρέφει στο Μόναχο το 1874. Το 1876 ταξιδεύει πάλι με τον Νικηφόρο Λύτρα στο Παρίσι. Το 1877 παντρεύεται την Άρτεμι Νάζου που εικονίζεται και στον ανωτέρω πίνακα. Στο Μόναχο ο Γύζης έγινε καθηγητής της Ακαδημίας το 1886, διαμένοντας στην πόλη αυτή της Γερμανίας ως το τέλος της ζωής του.

Αλληλογραφία Νικόλαου Γύζη – από το 1869 ως το τέλος της ζωής του:

Συνέγραψε πλείστες επιστολές οι οποίες εξεδόθησαν το 1953 – Εκδόσεις «Εκλογή». Μερικές από αυτές περιέχουν λόγια βγαλμένα πάντα μέσα από την καρδιά του:

  • «Σας βεβαιώ, Κύριε Νάζε, ότι δεν είμαι διόλου σπάταλος. Ζω με την μεγαλυτέραν οικονομίαν, αλλά τα έξοδα της τέχνης μου, και προ πάντων τα μοδέλα, κοστίζουν φρικτά και άνευ αυτών δεν ημπορώ να κάμω βήμα. Εις την αρχήν ήμουν εις μικροτέρας σχολάς, όπου τα μοδέλα επληρώνοντο από την Ακαδημίαν, αλλ’ αφ’ ότου εμβήκα εις την σχολή των συνθέσεων, τα πληρώνω ο ίδιος και διά τούτο έπεσα έξω. […] Έγραψα και θα γράψω πάλιν προς την επιτροπήν της Ευαγγελιστρίας διά τους μισθούς μου».
  • «Πόσον πτωχός είναι ο ζωγράφος απέναντι του ποιητού! Αν ξαναγεννηθώ θα γίνω ποιητής και μουσικός.» (7 Απριλίου 1875) Προς τον Νικόλαο Νάζο (Ιούνιος 1873)
  • «Αν ήτο δυνατόν να ημπορούσα να ηρχόμουν εις την Ελλάδα, ίσως κατά πρώτον εις την Κεφαλληνίαν και κατόπιν εις την Τήνον, εις τα γλυκά αυτά μέρη» Προς τον αδελφό της γυναίκας του (22 Οκτωβρίου 1900).

Βλέπε κατάλογο έργων του (20 έργα)