Απογευματινή γιορτή

geralisKantiliCapture
Απόστολος Γεραλής (1886 – 1983) Το άναμμα του καντηλιού

Ήταν μια γιορτινή μέρα, χρονιάρα μέρα όπως λένε. Ο ήλιος έλαμπε, ο ουρανός καταγάλανος, ο κόσμος ησυχασμένος από τη πίεση προηγούμενων ημερών, ανέμενε για μια ακόμη φορά τη γιορταστική ατμόσφαιρα μιας νύχτας που σε λίγο θα έφθανε μεγαλοπρεπής, με τον βελούδινο, ασημοποίκιλτο της μανδύα, που θα φωτιζόταν από τις αστραφτερές, πολύχρωμες εκρήξεις των βεγγαλικών. Την αινιγματική σιωπή της σε λίγο θα διασπούσαν οι θριαμβευτικοί ήχοι των καμπάνων, οι εκρήξεις των κροτίδων.

Μεγάλο Σάββατο 2 Βράδυ Ήταν χρονιάρα μέρα – παραμονή Πάσχα, της Αναστάσεως. Όλη η Φύση περίμενε την Ανάσταση του Κυρίου και είχε βάλει τα γιορτινά της: οι λεμονιές και οι νεραντζιές μοσχομύριζαν στους δρόμους και στους κήπους. Όλα ήταν τακτοποιημένα, στη σειρά τους —σαν ένα καλοκουρδισμένο εκκρεμές μετρούσαν τις ώρες που απόμεναν ώσπου να φθάσει η δωδεκάτη νυχτερινή, που θα σήμαιναν οι γιορτινές καμπάνες.

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη οι πατροπαράδοτες ευχές θα διασταυρώνονταν με τους θερμούς ασπασμούς. Η αγάπη είχε βγει για ακόμη μια φορά νικήτρια, είχε κατακυριεύσει τον κόσμο. Όλων τα πρόσωπα ήταν χαρούμενα, καθώς τα αναμμένα κεριά της Αναστάσεως έριχναν ένα φως που τρεμόσβυνε, τονίζοντας απαλά τα χαμόγελα των ανθρώπων που είχαν συρρεύσει στην εκκλησία για τη μεγάλη γιορτή.
«Χρόνια πολλά» για ακόμη μια φορά. Κι αυτή τη φορά ήταν γιορτή, χαρά, απαντοχή για το καλύτερο. Ελπίδες που δυνάμωναν από τον ενθουσιασμό —που μόνο η βραδιά της Αναστάσεως θα μπορούσε να φέρει.

Μεγάλο Σάββατο 1 Απόγευμα Είχε πια αρχίσει να νυχτώνει. Το αχνό ροζ του ήλιου που είχε μόλις πριν λίγο βασιλεύσει, απλωνόταν στο αχνό μπλε του ουρανού. Είχε τελειώσει μια πολύ όμορφη μέρα, γιατί η αγάπη που ένωνε ήταν παρούσα στα πρόσωπα τους. Η χαρά να βρίσκονται μαζί, να ανταλάσσουν ευχές: «Χρόνια Πολλά», «Καλή Ανάσταση». Τόσα χρόνια είχαν περάσει και αυτή ήταν ακόμη μία από τις σημαδιακές μέρες, καθώς είχαν συναντηθεί έξω από τις ξεχωριστές τους συνήθειες, με τον ενθουσιασμό για την οικεία δύναμη που τις ένωνε, πάντα παρούσα και αδιατάραχτη παρά τα όσα και τόσα, άσχημα που μπορεί να συνέβαιναν γύρω τους. Ήταν το κρυφό, ανεξίτηλο σημάδι: πάντα θα έμεναν αχώριστες και ενωμένες —παρά τις όποιες γνωστές ή άγνωστες αποστάσεις – αυτή η γνώση εκμηδένιζε τον χρόνο που περνούσε, τις συνήθειες της καθημερινότητας, τις έξεις της κάθε μέρας. Μία ήταν η έξη, παράκληση ενδόμυχη μαζί με ευχή: να είναι για πάντα μαζί, με τον ακατάλυτο αδελφικό δεσμό της αγάπης. Κι αυτό έφθανε για μια ευτυχία που μόνο εκείνες μπορούσαν να τη μοιραστούν και κανένας άλλος, μια ευτυχία για πάντα δική τους, που έπαιρνε ιδιαίτερη χροιά, από την ατμόσφαιρα αυτού του γιορταστικού, ανοιξιάτικου απογεύματος. (φωτό Αρχική πηγή: eikastikon.gr)

(Ίσχυαν τα παραπάνω και για ‘κείνους άραγε;) Ήταν το κρυφό, ανεξίτηλο σημάδι: πάντα θα έμεναν αχώριστοι και ενωμένοι —παρά τις όποιες γνωστές ή άγνωστες αποστάσεις, αυτή η γνώση εκμηδένιζε τον χρόνο που περνούσε, τις συνήθειες της καθημερινότητας, τις έξεις της κάθε μέρας. Μία ήταν η έξη, παράκληση ενδόμυχη μαζί με ευχή: να είναι για πάντα μαζί, με τον ακατάλυτο δεσμό της αγάπης. Κι αυτό έφθανε για μια ευτυχία που μόνο εκείνοι μπορούσαν να μοιραστούν και κανένας άλλος, μια ευτυχία για πάντα δική τους, που έπαιρνε ιδιαίτερη χροιά, από την ατμόσφαιρα αυτού του γιορταστικού, ανοιξιάτικου απογεύματος.

Advertisements

Οι Κάλες

Κάλες & Μοσχομπίζελα

callaLilliesCapture
Calla Lilies – Κάλες

Σαν έμπαινε ο Απρίλιος η φύση φόραγε τα γιορτινά της. Όλα χαμογελούσαν σαν άνοιγες το παράθυρο κι έμπαινε το απαλό αεράκι. Οι κουρτίνες ανέμιζαν ελαφρά καθώς σηκωνόμασταν για το μπάνιο και μετά για το πρωϊνό. Οι πυτζάμες έμεναν στα ανακατωμένα σεντόνια να περιμένουν πότε θα διπλωθούν ωραία κάτω από το μαξιλάρι. Στο ισόγειο ετοίμαζαν το γάλα μας με τις φρυγανιές με το βιτάμ. Μετά βγαίναμε στον κήπο κλείνοντας πίσω την πόρτα. Οι ανθισμένες αγγελικές ευωδίαζαν καθώς διασχίζαμε το παρτέρι για την καγκελόπορτα όπου θα περνούσε το σχολικό.

Η προτιμώμενη ασχολία μας ήταν να κόβουμε λουλούδια: μοσχομπίζελα, κρινάκια, τριαντάφυλλα αναρριχώμενα από τους φράχτες. Μέσα σε κάποιους κήπους άνθιζαν οι κάλες σε όλο τους το μεγαλείο. Μακρύμισχες με το άσπρο τους άνθος απ’ όπου αναδυόταν ο κίτρινος μακρύς στήμονας. Έπρεπε να έχεις ένα μαχαιράκι για να τις κόψεις στο τέλος του πράσινου εύρωστου κοτσανιού τους. Στόλιζαν τα βάζα, αναδύοντας ένα υπέροχο άρωμα. Στην εκκλησία καθόριζε η παρουσία τους δίπλα σην εικόνα, την έλευση του Πάσχα, την προσμονή για τη Μεγάλη Εβδομάδα που θα στολίζαμε τον Επιτάφιο και που σαν θα ‘φθανε η Μεγάλη Παρασκευή θα ακολουθούσαμε κρατώντας τα πολύχρωμα κινέζικα φαναράκια αγορασμένα από τον μπαμπά μας, μάλλον από το βιβλιοπωλείο Ατλαντίς. Στο κατανυχτικό φως των κεριών, στις γλυκειές ψαλμωδίες κάναμε το γύρο μερικών τετραγώνων γύρω από το σπιτι σταματώντας σε κάθε γωνία για τη δέηση. Ο Επιτάφιος στολισμένος με άσπρα και κόκκινα λουλούδια σφιχτά ενωμένα το ένα με το άλλο.

Αυτή η τεχνική ήταν που μας άρεσε – να φτιάχνουμε γιρλάντα με λουλούδια: βιολέτες άσπρες, κόκκινες, μοβ, στη σειρά κατά χρώμα. Μετά τις στερέωναν στον Επιτάφιο μην αφήνοντας κάποιο κενό. Καθισμένα τα κορίτσια στα σκαλάκια της εκκλησίας επιδίδονταν σ’ αυτή τη δουλειά με χαρά. Όσες είχαν και άλλες φορές φτιάξει γιρλάντες ήταν επιδέξιες και δεν χαλούσε λουλούδι. Αυτές μας έδειχναν πως θα περνάμε το λουλούδι στη χοντρή κλωστή με τη βελόνα δημιουργώντας έτσι με τα ανθάκια – που κάποιες άλλες έκοβαν απ’ τα κοτσάνια βάζοντας τα σε πλαστικά δοχεία κατά χρώμα.

Άλλες φορές πάλι θαυμάζοντας τις κάλες λέγαμε στη κυρία του σπιτιού σαν μας χαιρετούσε καθώς στεκόμασταν στα κάγκελα στέλοντας χαιρετισμούς στους γονείς μας αν μπορούμε να κόψουμε λίγα μοσχομπίζελα που κοσμούσαν τα παρτέρια. «Και βέβαια, ελάτε μέσα να κόψετε όσα θέλετε».

VaseTsarouxisCapture
Κάλες – Ζωγραφικό έργο Γιάννης Τσαρούχης

Μετά απομακρυνόταν λίγο και γυρνούσε κρατώντας ένα μαχαιράκι. «Σταθείτε να σας κόψω και λίγες κάλες!» Αυτό ήταν, σε λίγη ώρα οι κάλες βρίσκονταν στο σαλόνι μας για την ακρίβεια στο κέντρο του τραπεζιού της τραπεζαρίας στο ημίφως του απογεύματος μέσα στο μακρύ με σχέδια βάζο τους. Ήταν το τρόπαιο μας, η χαρά να προσφέρουμε αυτά τα ωραία λουλούδια στη μητέρα μας. «Πάλι ζητήσατε λουλούδια;» μας έλεγε. «Όχι μας τα προσέφερε να τα πάμε στο σπίτι, δώρο με τις ευχές της για Καλή Ανάσταση».

φωτό άνω φόντου provagamou.gr