Εδώ Πολυτεχνείο…

21/4/1967 – 17/11/1973 Έξι χρόνια σκλαβιάς και φοβέρας. Τόσο κράτησε η δικτατορία του Παπαδόπουλου στην Ελλάδα – κι αν δεν είχε μεσολαβήσει η εξέγερση που θα έμενε στην ιστορία με το όνομα «Πολυτεχνείο» θα συνέχιζαν ακόμη κι άλλο, ώσπου «να γίνει καλά ο ασθενής και να βγει από τον γύψο». Γύψος ονομαζόταν η γιατρειά από το τραύμα της δημοκρατίας!

Από τη στιγμή της εξέγεσης ως το πραξικόπημα τον επόμενο χρόνο -από τον Ιωαννίδη που είχε πάρει τη θέση του Παπαδόπουλου, ενάντια στο Μακάριο στην Κύπρο 15/7/1974- το ρολόι της ιστορίας εκινείτο αντίθετα σημαδεύοντας με τους δείχτες του το τέλος των στρατιωτικών με όλες τις τραγικές συνέπειες για την Ελλάδα, με αποκορύφωμα την τραγωδία της Κύπρου.

polytexneio2
Εξέγερση Νομικής

Είμαστε δυο είμαστε τρεις είμαστε χίλιοι δεκατρείς…

Τα επεισόδια ξεκίνησαν από τη Νομική Σχολή που τότε έδρευε στην οδό Σόλωνος και γενικεύτηκαν με την εξέγερση στο Πολυτεχνείο όταν φοιτητές και άλλοι αντιστασιακοί νέοι συγκεντρώθηκαν και κλείστηκαν στα κτίρια και στον περίβολο της Σχολής γαντζωμένοι παντού στα παράθυρα, στα κάγκελα στην πύλη της εισόδου, φωνάζοντας συνθήματα για την παραίτηση της χούντας των συνταγματαρχών.

stamelos
Κυριάκος Σταμέλος

Ένας από αυτούς που ανήκε και στην ομάδα διαπραγμάτευσης με τον επικεφαλής τωνς τανκς ήταν και ο Κυριάκος Σταμέλος. Δυστυχώς έφυγε από τη ζωή στις 18/4/’18 – τρεις μέρες πριν εκπνεύσει η 51η μαύρη επέτειος από την επιβολή της Δικτατορίας.

Ήταν αυτός που το βράδυ της 16ης προς 17η Νοεμβρίου του 1973 διαπραγματεύτηκε την έξοδο των φοιτητών του Πολυτεχνείου με τον επικεφαλής των τανκς, ως μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης, μαζί με τον Κώστα Λαλιώτη και τον Στέφανο Τζουμάκα. Στη συνέχεια συνελήφθη, φυλακίστηκε και υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κυριάκος Σταμέλος το τελευταίο διάστημα έγραφε ποιήματα και ασχολιόταν με τη ζωγραφική.

Επιβολή της Δικτατορίας 21η Απριλίου 1967

Στις 24/7/1975 είχε καταθέσει μεταξύ άλλων:

«Μαζί με τον συνάδελφό μου Λαλιώτη πήγαμε στους επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων και τους ζητήσαμε να μας επιτρέψουν να φύγουμε την επομένη. Από τις απαντήσεις έβγαλα το συμπέρασμα ότι υπήρχε συγκεκριμένη απόφαση για επέμβαση εκείνο το βράδυ. Δεν μας έδωσαν προθεσμία πάνω από δέκα λεπτά. Από την αρχή επιθυμούσαμε μια ειρηνική αποχώρηση, δυστυχώς όμως ο στρατός επενέβη προτού εκπνεύσει κι αυτή η ανεπαρκέστατη προθεσμία.

Η στιγμή της εξόδου ήταν κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω, γινόταν ένα όργιο βιαιοπραγιών. Τότε κατάλαβα ότι οι υποσχέσεις που μας έδωσαν οι στρατιωτικοί ότι δεν θα γίνουν συλλήψεις και κακοποιήσεις ήταν πλαστές. Έδωσαν τον λόγο της στρατιωτικής τους τιμής, αλλά ήξερα ότι δεν επρόκειτο να τον τηρήσουν, επειδή τα πάντα ήσαν προαποφασισμένα».

Στη συνέχεια συνελήφθη, φυλακίστηκε και υπέστη σκληρά βασανιστήρια. Η εμπειρία εκείνη τον σημάδεψε όσο λίγους.

Αρχική πηγή eretikos.gr

Advertisements

Αύγουστος καλοκαίρι στο φόρτε του

Αύγουστος η καρδιά του καλοκαιριού

Pigeon
Σύνταγμα περιστέρι που δροσίζεται

Αύγουστος, ο όγδοος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου πήρε το όνομα του από τον Οκταβιανό Αύγουστο, στον οποίο αφιερώθηκε ο μήνας αυτός. Ο Οκταβιανός προσέθεσε στον Αύγουστο, που είχε ως τότε 30 μέρες, άλλη μια μέρα που πήρε από τον Φεβρουάριο, ώστε να έχει 31 μέρες όπως ο Ιούλιος, που ήταν αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα.
Στις 13 Αυγούστου οι Ρωμαίοι τελούσαν στην περιοχή της λίμνης Νέμι γιορτή προς τιμήν της Διάνας, με πομπή γυναικών που ήταν στεφανωμένες με τριαντάφυλλα και κρατούσσαν δάδε. Στις 19 εορτάζονταν τα VINALIA, η δεύτερη γιορτή του κρασιού μετά τα VINALIA PRIORA που τελούσαν στις 22 Απριλίου. Στις 23 γιόρταζαν τα VULCANALIA προς τιμήν του θεού VULCANUS (Ηφαίστου). Πρόσφεραν στο θεό ψάρια ως ολοκαυτώματα, τα έριχναν δηλαδή να καούν ζωντανά στη θυσιαστήρια πυρά. Η θυσία αυτή υποκρύπτει ένα συμβολισμό που στηρίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στο υγρό στοιχείο (ψάρια) και στην πυρά.

August2
Τουρίστριες – Βόλτα στο κέντρο της Αθήνας

Στην αρχαία Αθήνα και στο μήνα Εκατομβαιώνα, αρχές Αυγούστου, οι Αθηναίοι γιόρταζαν την ίδρυση της πόλης τους που προέκυψε σύμφωνα με την παράδοση όταν ο Θησέας ένωσε τους μικρούς τοπικούς δήμους της Αττικής. Τα Παναθήναια ήταν η μεγάλη γιορτή προς τιμήν της πολιούχου θεάς Αθηνάς. Τη νύχτα των γενεθλίων της θεάς, εκεί γύρω στο 15Αυγουστο, αγόρια και κορίτσια ανέβαιναν στον βράχο της Ακρόπολολης και τιμούσαν τη θεά με ολονύχτια τραγούδια και χορούς. Τα ξημερώματα ξεκίναγε μια πομπή από τον Κεραμεικό και διασχίζοντας την Αγορά ανέβαινε προς την Ακρόπολη με σκοπό να προσφέρει θυσίες αλλά και να να μεταφέρει τελετουργικά τον καινούργιο πέπλο της Αθηνάς. Ιππικοί, γυμνικοί και μουσικοί αγώνες διεξάγονται και ιεροποιοί, αθλοθέτες και ειδικοί υπάλληλοι είχαν τη φροντίδα της τετραήμερης γιορτής. Τα Παναθήναια απεικονίζονται στη ζωοφόρο του Παρθενώνα. Και οι τέσσερεις πλευρές του ναού είναι διακοσμημένες με τη σκηνές από τη γιορτή. Στους Βυζαντινούς χρόνους η 31 Αυγούστου εθεωρείτο κλειδοχρονιά, τέλος του έτους δηλαδή και συνοδευόταν από αποχαιρετηστήρια έθιμα ανάλογα μ’ εκείνα της Πρωτοχρονιάς.

Ο λαός θεωρεί τον Αύγουστο αρχή του χειμώνα, όπως θεωρεί και τον Μάρτιο αρχή του καλοκαιριού: «Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι» ή «Επάτησεν ο Αύγουστος την άκρη του χειμώνα, παύει ο φτωχός το δειινό κι ο άρχοντας τον ύπνο». Οι λαϊκές ονομασίες του Αυγούστου αναφέρονται συνήθως στον πλούτο των καρπών: Συκολόγος, λόγω της συγκομιδής των σύκων, Πεντεφάς, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης, λόγω της αφθονίας των καρπών, απ’ όπου και οι παροιμίες: «Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο» και «Αύγουστε τραπεζοφόρε, να ‘σουν τρεις φορές το χρόνο».
Λέγεται επίσης και Δριμάρης, από την δεισιδαιμονική αντίληψη ότι οι έξι πρώτες μέρες του, οι «δρίμες» είναι επικίνδυνες και όποιος λουστεί αυτές τις μέρες κινδυνεύει να πάθει κακό.
Οι 12 πρώτες μέρες του Αυγούστου ονομάζονται και «μερομήνια» (Μέρα+μήνας) επειδή πιστεύουν ότι προαναγγέλουν τον καιρό για κάθε μήνα, ο καιρός δηλαδή κάθε μέρα προλέγει τον καιρό ολόκληρου του μήνα: «Η πέμπτη Αυγούστου άνεφος και ο Μάης άβρεχτος». Επίσης τον Αύγουστο αποδίδονται τα «κυνικά καύματα» οι καυτές μέρες που συνδέονται με τον Σείριο, το λαμπρότερο άστρο του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός.
Τον Αύγουστο λοιπόν που ‘ναι «παχιές οι μύγες» μέσα στη ζέστη, μπορεί κάποιος να δει τις αντοχές του και την κατάσταση της υγείας του γι’ αυτό το ιατρικό γνωμικό λέει: «Περί της υγείας σου τον Αύγουστο ερώτα». Τον πλούσκο αυτό μήνα «που θρέφει τους έντεκα άλλους μήνες» το φεγγάρι λάμπει στον ουρανό: «Ωσάν τον ήλιο του Μαρτιού τ’ Αυγούστου το φεγγάρι». Ίσως σε αυτό να οφείλεται η έντονη σεξουαλικότητα που παρουσιάζουν τα κριάρια αυτή την εποχή, γι’ αυτό κι οι μερακλήδες λένε: «Να ‘μουν του Μάρτη γάϊδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο πετεινός αι γάτος το Γενάρη». Αλλά ας μην παρασυρόμαστε: «Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο». Τώρα πρέπει να γίνουν όλες οι δουλειές γρήγορα και ιδιαίτερα ο τρύγος. Γιατί «ο Αύγουστος κι ο τρύγος δεν είναι κάθε μέρα» και «Όποιος τον Αύγουστο αργεί κακό χειμώνει βγάνει».

August_Panagia
Κρήτη – Εικόνα Παναγίας

Η Εκκλησία μας έχει ορίσει για τον Αύγουστο πολλές γιορτές. Όμως στη συνείδηση του Ελληνικού λαού, η Κοίμησις της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου είναι μετά τα Χριστούγεννα και το Πάσχα η λαμπρότερη γιορτή. Προηγείται νηστεία, εγκράτεια και προσευχή για να τιμήσουν αυτή που είναι «των απελπισμένων μόνη ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια», την Παναγία που προστατεύει, δίνει ελπίδα, παρηγοριά και βοήθεια. Αμέτρητα είναι τα έθιμα, οι γιορτές, οι τελετές και τα πανηγύρια προς τιμήν της. Αμέτρητα και τα ονόματα από τα πιο γνωστά όπως Γλυκοφιλούσα, μέχρι τα πιο παράδοξα, Ανέμη, Βροντού, Μεγαλομάτα κλπ. Δεν υπάρχει χώρος στα νησιά, στα βουνά και τους κάμπους που να μην έχει μια δική του Παναγιά με το ξεχωριστό όνομα. Θεολογικά ο κύκλος που άνοιξε τον Δεκέμβριο με τη Γέννηση κλείνει τώρα με την Κοίμηση. Η Παναγία, που είναι η Πανγαία μπαίνει στον φθινοπωρινό ύπνο της.

Φωτογραφίες – αρχική πηγή cnn.gr

Αιώνια Γιορτή

hemingwaywithcat
Ο Χέμινγουεϊ με τη γάτα του

Ξαφνικά προς το τέλος του φθινόπωρου ο καιρός χάλασε. Έπρεπε να σηκωνόμαστε τη νύχτα και να κλείνουμε τα παραθυρόφυλλα γιατί έβρεχε και ο κρύος αέρας στρφογύριζε τα φύλλα στην πλατεία de Contrescarpe. Τα φύλλα σωριάζονταν βρεγμένα από τη βροχή που έπεφτε με δύναμη απ’ το δυνατό αέρα στο μεγάλο πράσινο λεωφορείο, σταματημένο στη στάση, ενώ τα τζάμια στο πολυσύχναστο αυτή την ώρα Café des Amateurs, ήταν θολωμένα απ’ τη βροχή και τον καπνό. Ήταν ένα μελαγχολικό, κάπως αφιλόξενο μέρος όπου μαζεύονταν οι πότες της γειτονιάς.
1957, «Paris est une fête!» Ernest Hemingway «Moveable Feast» (Αέναη Γιορτή)

Paris
Παρίσι – Άποψη με Σηκουάνα

Μετά το περιπετειώδες ταξίδι στην Αφρική, ο Αμερικανός συγγραφέας, ρεπόρτερ, δημοσιογράφος, Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Ernest Hemingway), κατά τη δεκαετία του ’50, πέρασε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του στο Παρίσι. Εκεί με τη συντροφιά άλλων συγγραφέων, μποέμ καλλιτεχνών, δοκίμασε την αγωνία του γραψίματος μαζί με την αγωνία της επιβίωσης. Οι γειτονιές που περιέγραψε στο βιβλίο του «Αέναη Γιορτή» ήταν οι φτωχικές του Παρισιού όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να διατρανώσει στο βιβλίο πως η ζωή στο Παρίσι είναι μια αιώνια γιορτή!

Αρχέγονη Ορμή

heavenangels
Jean – Honoré Fragonard – Ουράνια Πλάσματα

Ως πότε θα ‘ναι μυστική ετούτη η φωνή
Ανολοκλήρωτος ένωσης πόθος
με το Τέλειο!

Τα Θεία βαθύχροα νερά
πηγή που αναβλύζει κοχλάζοντας
με κύκλους επάλληλους το Μέλλον ταράσσει
Μεγάλα νούφαρα
Στις πορφυρές τους πτυχές χαραγμένες
όλες τις μνήμες του Άλλοτε φέρουν
Η γη αιώνια ανθοφορεί
μ’ όλα τα άνθη του Καλού σπαρμένη
Μηλιές λωτοί και κρίνα
των ρυακιών μουρμουρητό
το φύσημα του αέρα συντροφεύει.
Στη σμαραγδένια θάλασσα κοράλια
στην άμμο όστρακα κρύβουν μαργαριτάρια.

Βοσκοί και νύμφες των δασών
στου ποταμού την άκρη γιορτή αέναη, έχουν στήσει
πρίγκηπες στα παλάτια για το συμπόσιο κινούν
μέσ’ των δενδροστοιχιών τα βάθη
Σπάνιο βαθύχροο κρασί
σε λίγο μεσ’ τις κούπες θα κυλάει.

Σκλάβος της αγάπης

Slave to love

Slave to love

slavetoLove2CaptureΣτο ίδιο άλμπουμ με το «Μη σταματάς το χορό» του 1985, περιλαμβάνεται και η επιτυχία «Σκλάβος της αγάπης». Αυτό το τραγούδι παίχτηκε στο έργο 9 1/2 βδομάδες που εκτόξευσε το Μίκυ Ρούρκ στην κορυφή της επιτυχίας. Το ίδιο και την Κιμ Μπάσιντζερ με την περίφημη σκηνή του αισθησιακού χορού. Εδώ πάλι το τραγούδι έχει λόγια μεταφορικά: η αγάπη γίνεται σύμβολο αποτίναξης των δεσμών, δύναμη λυτρωτική από μια δύσκολη καθημερινότητα.

slavetoLove3CaptureΣκλάβος της αγάπης ( Ferry)

Πες της πως θα περιμένω
στο ίδιο μέρος
με τους κουρασμένους, τους κατηφείς
κι αυτό δεν γίνεται αλλιώς

Το να χρειάζεσαι μια γυναίκα
πρέπει να ξέρεις
πως ο δυνατός γίνεται αδύναμος
και ο πλούσιος φτωχός

Τρέχεις μαζί μου
μη ψάχνεις στο έδαφος
είμαστε ακούραστες καρδιές
χωρίς αλυσσίδες κοιτάμε ψηλά

Ο ουρανός φλέγεται
μια θάλασσα από φλόγες
ο κόσμος σου μπορεί ν’ άλλαξε
ο δικός μου ίδιος μένει

Η καταιγίδα ξεσπά
ή έτσι δείχνει
είμαστε πολύ νέοι για να ‘χουμε λογική
πολύ μεγάλοι για να ονειρευόμαστε

Τώρα η άνοιξη φθάνει
κι εσύ με κοιτάς
ακούω το γέλιο σου
βλέπω το χαμόγελό σου

Όχι δεν μπορώ να ξεφύγω
της αγάπης σκλάβος είμαι

Μη σταματάς το χορό

Don’t stop the dance

bryan2Capture
Bryan Ferry 2015

Ο Βρετανός Bryan Ferry με το συγκρότημα Roxy music, κατόπιν με την ορχήστρα του – Bryan Ferry  orchestra, μεσουράνησε κατά τη δεκαετία του ’80. Τραγούδια όπως  «Σκλάβος της αγάπης», «Μη σταματάς το χορό» έγραψαν μια λαμπρή τροχιά στο μουσικό στερέωμα.

Το «μη σταματάς το χορό» είναι μια αλληγορία της ζωής  εκεί όπου χορός και ζωή ταυτίζονται:

bryanCapture
Bryan Ferry

Don’t Stop the Dance (Ferry, Davies)
«Αυτό που μετράει είναι η αλήθεια –
να ψεύδεσαι  και να απογοητεύεις είναι αμαρτία
σ’ ένα κόσμο απάτης και ψεύδους
κάθε σκέψη που κάνεις μοιάζει περιττή

Αυτό που μετράει είναι η αγάπη
ομορφιά πίσω απ’ το δέρμα κρυμμένη
να ζεις στο παρόν ψυχή  τε και σώμα
πρέπει να βρεις το δρόμο ξανά.

Παρά τον ουρανό που είναι συννεφιασμένος
άγνωστο το πότε ο ήλιος θα βγει ξανά
μέσα στη σκοτεινιά ακούω τα βήματα μου
ο ζωντανός πρέπει να προχωρά μπροστά».

Άλμπουμ The chosen one 1985
Φώτο Αρχική πηγή: bryanferry.com

Οι Κάλες

Κάλες & Μοσχομπίζελα

callaLilliesCapture
Calla Lilies – Κάλες

Σαν έμπαινε ο Απρίλιος η φύση φόραγε τα γιορτινά της. Όλα χαμογελούσαν σαν άνοιγες το παράθυρο κι έμπαινε το απαλό αεράκι. Οι κουρτίνες ανέμιζαν ελαφρά καθώς σηκωνόμασταν για το μπάνιο και μετά για το πρωϊνό. Οι πυτζάμες έμεναν στα ανακατωμένα σεντόνια να περιμένουν πότε θα διπλωθούν ωραία κάτω από το μαξιλάρι. Στο ισόγειο ετοίμαζαν το γάλα μας με τις φρυγανιές με το βιτάμ. Μετά βγαίναμε στον κήπο κλείνοντας πίσω την πόρτα. Οι ανθισμένες αγγελικές ευωδίαζαν καθώς διασχίζαμε το παρτέρι για την καγκελόπορτα όπου θα περνούσε το σχολικό.

Η προτιμώμενη ασχολία μας ήταν να κόβουμε λουλούδια: μοσχομπίζελα, κρινάκια, τριαντάφυλλα αναρριχώμενα από τους φράχτες. Μέσα σε κάποιους κήπους άνθιζαν οι κάλες σε όλο τους το μεγαλείο. Μακρύμισχες με το άσπρο τους άνθος απ’ όπου αναδυόταν ο κίτρινος μακρύς στήμονας. Έπρεπε να έχεις ένα μαχαιράκι για να τις κόψεις στο τέλος του πράσινου εύρωστου κοτσανιού τους. Στόλιζαν τα βάζα, αναδύοντας ένα υπέροχο άρωμα. Στην εκκλησία καθόριζε η παρουσία τους δίπλα σην εικόνα, την έλευση του Πάσχα, την προσμονή για τη Μεγάλη Εβδομάδα που θα στολίζαμε τον Επιτάφιο και που σαν θα ‘φθανε η Μεγάλη Παρασκευή θα ακολουθούσαμε κρατώντας τα πολύχρωμα κινέζικα φαναράκια αγορασμένα από τον μπαμπά μας, μάλλον από το βιβλιοπωλείο Ατλαντίς. Στο κατανυχτικό φως των κεριών, στις γλυκειές ψαλμωδίες κάναμε το γύρο μερικών τετραγώνων γύρω από το σπιτι σταματώντας σε κάθε γωνία για τη δέηση. Ο Επιτάφιος στολισμένος με άσπρα και κόκκινα λουλούδια σφιχτά ενωμένα το ένα με το άλλο.

Αυτή η τεχνική ήταν που μας άρεσε – να φτιάχνουμε γιρλάντα με λουλούδια: βιολέτες άσπρες, κόκκινες, μοβ, στη σειρά κατά χρώμα. Μετά τις στερέωναν στον Επιτάφιο μην αφήνοντας κάποιο κενό. Καθισμένα τα κορίτσια στα σκαλάκια της εκκλησίας επιδίδονταν σ’ αυτή τη δουλειά με χαρά. Όσες είχαν και άλλες φορές φτιάξει γιρλάντες ήταν επιδέξιες και δεν χαλούσε λουλούδι. Αυτές μας έδειχναν πως θα περνάμε το λουλούδι στη χοντρή κλωστή με τη βελόνα δημιουργώντας έτσι με τα ανθάκια – που κάποιες άλλες έκοβαν απ’ τα κοτσάνια βάζοντας τα σε πλαστικά δοχεία κατά χρώμα.

Άλλες φορές πάλι θαυμάζοντας τις κάλες λέγαμε στη κυρία του σπιτιού σαν μας χαιρετούσε καθώς στεκόμασταν στα κάγκελα στέλοντας χαιρετισμούς στους γονείς μας αν μπορούμε να κόψουμε λίγα μοσχομπίζελα που κοσμούσαν τα παρτέρια. «Και βέβαια, ελάτε μέσα να κόψετε όσα θέλετε».

VaseTsarouxisCapture
Κάλες – Ζωγραφικό έργο Γιάννης Τσαρούχης

Μετά απομακρυνόταν λίγο και γυρνούσε κρατώντας ένα μαχαιράκι. «Σταθείτε να σας κόψω και λίγες κάλες!» Αυτό ήταν, σε λίγη ώρα οι κάλες βρίσκονταν στο σαλόνι μας για την ακρίβεια στο κέντρο του τραπεζιού της τραπεζαρίας στο ημίφως του απογεύματος μέσα στο μακρύ με σχέδια βάζο τους. Ήταν το τρόπαιο μας, η χαρά να προσφέρουμε αυτά τα ωραία λουλούδια στη μητέρα μας. «Πάλι ζητήσατε λουλούδια;» μας έλεγε. «Όχι μας τα προσέφερε να τα πάμε στο σπίτι, δώρο με τις ευχές της για Καλή Ανάσταση».

φωτό άνω φόντου provagamou.gr