Σαν Φύγανε οι Φίλοι

Πρωινή θάλασσα
Νέο Φρούριο. Έξω μέρη
Image via Wikipedia

Πίσω σε άφησαν όλα τώρα
άνθρωποι, λέξεις και συστήματα —ατέλειωτες συζητήσεις
και μόνο τα τασάκια απόμειναν στο βλέμμα σου γεμάτα αποτσίγαρα
να σου θυμίζουν
πόσο στο τέλος μόνος βρίσκεσαι,
πόσο βαθιά η μοναξιά σου είναι.

Το στόμα σου πικρό, πικρός κι ο κτύπος της καρδιάς σου
—τώρα που όλα έφθασαν στο τέλος τους
και σώπασαν τα στόματα τουλάχιστον για σήμερα.

Με το μυαλό σου άδειο, το βλέμμα ζοφερό
τα γύρω σου κοιτάζεις
να θυμηθείς πασχίζοντας πως ήταν όλα τότε
—που σαν να ήσουν κάποιος άλλος
για τα Συστήματα και τις Ιδέες παθιαζόσουν.

Πρωινή θάλασσα
Έρημο Τοπίο 

Ανοίγεις το παράθυρο
—σαν να ‘χουν φύγει όλοι για μέρη μακρινά
και πουθενά μια ύπαρξη έστω και σκύλου ακόμη
μόνο το μακρινό του τρένου σφύριγμα που σπάει την ησυχία.

Οι λέξεις έχασαν πια τη σημασία τους
—τις σκέπασε η νύχτα με τη τόση της νωχέλεια
Όλα απόμειναν πια μετέωρα στο φως αυτό το λιγοστό
και το συναίσθημα
«πως τίποτε το χρόνο που κυλά μπορεί να σταματήσει»
Αόρατη θηλιά που το λαιμό σου σφίγγει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s