Στον κήπο

docu0170
Νυχτερινό

Αργά αργά το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει… Πέρα μακριά ένα καράβι διασχίζει τη μαβιά θάλασσα, αργά, μεγαλόπρεπα. Ψηλά στον ουρανό τα πρώτα άστρα τρεμοσβήνουν δείχνοντας το άπειρο.

Στη μαγευτική τούτη σιωπή πλανάται στον αέρα το μυστικό της μέρας που έφυγε μαζί με το μεθυστικό άρωμα της βιολέτας. Κλείνεις τα βλέφαρα, βαριά από το βάρος τόσων λογισμών. Μετέωρος, αιωρούμενος στο χρόνο. Παρόνπαρελθόνμέλλον χρόνοι ρευστοί, ανάκατοι. Δεν υπάρχεις, μόνο αυτή η παμφάγα μηχανή που όλα τ’ αλέθει στα απύθμενα βάθη της.

Σε Μαυρόασπρο Φόντο γύρω κοιτώντας, το πρόσωπο σου το ημίφως να σκεπάζει. Μέσα στην ασάφεια και τις ημιτελείς πράξεις, μάτια που όλο αποζητούν… Η ζάλη από τις τόσες εικόνες μέσα σου… η ησυχία – βαρύς μανδύας που όλα τα σκεπάζει ασφυκτικά. Και μοιάζει η ζωή σύμπλεγμα να ‘ναι πια γλυπτό, ήδη τελειωμένο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s