Στον κήπο

Αργά αργά το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει… πέρα μκριά ένα καράβι διασχίζει τη μαβιά θάλασσα αργά μεγαλόπρεπα. Ψηλά στον ουρανό τα πρώτα άστρα τρεμοσβήνουν δείχνοντας το άπειρο.

Σιωπηλό φεγγάρι

Αργά αργά τα βλέφαρα της μέρας χαμηλώνουν
καθώς τα τελευταία ορτύκια πετούν για να κουρνιάσουν
σε κάποιου δένδρου το κλαδί
τώρα που ο αγέρας κόπασε
κι οι καλαμιές μονάχ’ απόμειναν ν’ αργοσαλεύουν…
Το αχνό θεσπέσιο χρώμα τ’ ουρανού αρχίζει να βαθαίνει
-ώσπου να γίνει μαύρο-
και τότε θα φανεί το πρώτο το αστέρι
της μοναξιάς της πιο πικρής πιστός αιώνιος σύντροφος.

Και τούτη η νύχτα, μεσ’ τη σιγή των πεύκων και της θάλασσας
των αραγμένων καραβιών θα πέσει.
Μεσ’ το μυστήριο ετούτης της σιωπής
θα περιμένεις πάλι να φανεί τ’ ολόγιομο φεγγάρι
μα ‘κείνο αδιάφορο, χωρίς να σου μιλήσει
ανάμεσα στα σύννεφα, αργόσυρτα
το πέρασμα του θα διανύσει.