Εκείνα που χάθηκαν

Σίφνος, Σκύρος, Μάνη, Επίδαυρος, Μονεμβασιά βουνά, θάλασσες, καταπράσινες πλαγιές χειμωνιάτικα δειλινά, καυτά μεσημέρια βήματα μέσα στ’ αρώματα της εξοχής. σ.57

Άρνηση

Και τώρα που απόκαμες από την κούραση της μέρας
με νου γεμάτο εξαίσιες εικόνες και ήχους θαυμαστούς
έχοντας πάλι ανασκαλέψει το σήμερα, το χθες
τα βλέφαρα χαμήλωσες.

Όμως το μυστικό μιας ευτυχίας άπιαστης απρόσιτο σου μένει.
Συντρίμμια εικόνων και μορφών
καλειδοσκόπιο φωτεινό
-άλλων καιρών παιχνίδι- η ζωή σου
οριστικό δεν φαίνεται να παίρνει σχήμα
κι όλο μπερδεύονται οι ήχοι, οι εικόνες…

…Στο πουκάμισο της αδιαφορίας τυλιγμένος και πάλι
θα σε ‘βρει το μεσημέρι
μες τη σιωπή, πέρα στη θάλασσα κοιτάζοντας
τις βάρκες να λικνίζονται στο φύσημα του ανέμου…

Στην Ακρογιαλιά

Γαλάζια του Αιγαίου θάλασσα
διάφανη λαμπερή εξαίσια
να την κοιτάζεις δεν χορταίνεις…

Όσο κι αν ατενίζεις
πέρα μακριά -ίσαμε ‘κείνη του καραβιού τη ρότα:
Ύδρα, Αίγινα, Πόρος, Μύκονος
χιλιάδες καταγάλανα νησιά
στην υδάτινη αγκαλιά της απλωμένα.

Αύγουστος κοντεύει, μήνας διακοπών:
σε κοχλάδια, τσουρουφλισμένα απ’ τον καυτό ήλιο
τι να ζητούν αυτά τα σώματα
στα κύματα παραδομένα
στον άνεμο που φυσάει απαλός;

Αφανισμό στο χάδι αυτό της φύσης
όλα σαν μια προετοιμασία:
απ’ τα δεσμά της ύλης προς μια ελευθερία!

Αδύναμη απόφαση

Να φύγεις, να ξεκόψεις, να χαθείς, απ’ όλα όσα δέθηκες ανθρώπους, σπίτια, συναισθήματα.