Άγνωστοι

΄Ωρες περνούν
όλο ξανοίγει ο ουρανός
ήλιος αναιμικός
Πέτρα που τη λειαίνει το νερό
Μνήμη που τη σκεπάζουν βρύα

Η βροντερή αλήθεια του παρόντος
μεσ’ σε φωνές – παλιές και τωρινές
Κεριά των χρόνων σε καλούν
ικέτης τους έχεις γίνει

Χοάνη έγινε αυτή η εξοχή
του Χρόνου οι μυλόπετρες
αλέθουνε συνέχεια

Στη μετακόμιση
των σημειωμάτωτων η μελάνη χάθηκε
και που καιρός για άλλη.