Στον κήπο

Αργά αργά το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει… πέρα μκριά ένα καράβι διασχίζει τη μαβιά θάλασσα αργά μεγαλόπρεπα. Ψηλά στον ουρανό τα πρώτα άστρα τρεμοσβήνουν δείχνοντας το άπειρο. Στη μαγευτική τούτη σιωπή πλανάται στον αέρα το μυστικό της μέρας που ‘φυγε μαζί με το μεθυστικό άρωμα της βιολέτας.
Σφαλείς τα βλέφαρα βαριά από το βάρος τόσων λογισμών. Μετέωρος, αιωρούμενος στο χρόνο. Παρόν-παρελθόν-μέλλον χρόνοι ρευστοί, ανάκατοι.

Δεν υπάρχεις, μόνο αυτή η παμφάγα μηχανή που όλα τ’ αλέθει στα απύθμενα βάθη της.