Σαν η νύχτα σιωπά
06/21/2007
Σε σύννεφα αργυρόφαια
πλανεύτρας νύχτας, πάλι ξανακοίταξες
μήπως διακρίνεις ‘κει ψηλά – στη δόξα του Απείρου
το άστρο της ύπαρξης σου
Ικέτης πάλι μιας αλήθειας, για όσα γύρω σου δεν άλλαξαν
μοιάζουν ασφυκτικοί δυνάστες.
Μόνος ξανά, πάλι μετρώντας άλλων
στιγμές φευγαλέες
-απρόσιτη να μοιάζει πάντα η ευτυχία-
καθώς φωνές ανθρώπων που επιστρέφουν
την ησυχία της κάμαρας σου διασπούν
τους ήχους των πραγμάτων.
Μέσα στης θλίψης τη βροχή
σε πάρκα κι έρημες πλατείες
Στο μυστικό των αγαλμάτων που στέκονται ακίνητα
κάτω από ‘να φως αδύναμο, ψυχρό κι ονειρικό
στο μύθο τυλιγμένα, ζήτησες πάλι – ανόητε
μια λύση, έστω
μια λύτρωση προσωρινή,
εις μάτην…
Entry Filed under: ποίηση. Ετικέτες: ποίηση, αγάλματα, λύτρωση, μύθος.
2 Comments Add your own
Leave a Comment
Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <pre> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed
![[Get Copyright Permissions]](http://license.icopyright.net/images/icopy-w.gif){kind=small}
1.
jackzougal | 09/14/2007 at 6:17 πμ
ΕΠΟΧΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Πρώτα η άνοιξη
Ολάνθιστα
Ύστερα καλοκαίρι
Κατακόκκινα
Χαμόγελα δίχως έγνοια
δίχως ρώτημα
Μα τώρα πια φθινόπωρο
σαν καλικάντζαρος
το βήμα σέρνει
ακολουθώντας
κούτσα-κούτσα
του χιονάνθρωπου
την πορεία
Χαμόγελα κρύα
Και πού να βγάζει άραγε
σε ποιο γκρεμό
αυτό το μονοπάτι
2.
rainydi | 01/28/2008 at 5:40 μμ
Πράγματι είναι έτσι. Εποχιακά χαμόγελα είναι όλα τα πράγματα – μένει αυτό να γίνει αυτο-σκοπός. Ένα χαμόγελο -αντίδοτο- στης μοναξιάς τη θλίψη… προς τον εσώτερο εαυτό κι ένα μάθημα… να μην αγωνίζεσαι για τίποτα – γιατί πολλές φορές ο αγώνας εφ’ όσον είναι ή γίνεται άνισος, οδηγεί σε μια ήττα την οποία συνήθως δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις σθεναρά…
Τώρα ως προς το νόημα αυτών των στίχων… το παίρνω σαν μια αλληγορία για το χρόνο που περνά που δυστυχώς τείνει να ξεθωριάζει το μαγευτικό τοπίο.