Μυστική Ιστορία

Αυτή η ιστορία είναι μυστική
Την ξέρει ο άνεμος και η βροχή
Της μοναξιάς οι τοίχοι οι βουβοί – ήχος στυγνός ο χωρισμός
κι η παγωνιά της λήθης.

Μοναχικό πουλιού τιτίβισμα
Αδύναμο της λάμπας φως
κλειστό βιβλίο
Καθρέφτης δίχως αντικατοπτρισμό
αγκυροβολημένο πλοίο.

Σε δρόμο βροχερό
μες σε γιορτής στολίδια
πολύχρωμες κορδέλες και φωτάκια
αγάλματα μαρμάρινα, πέτρες και κίονες αρχαίους
Σπίτι μ’ αμπαρωμένη πόρτα
ανάμεσα σε κτίρια ψηλά, μονάχο έχει ξεμείνει
την επιλεκτικότητα του χρόνου
τη μεροληπτικότητα της τύχης να θυμίζει.

Αυτή η ιστορία είναι μυστική, συνάμα τόσο ζωντανή
Την ξέρουνε της θάλασσας τα αφρισμένα κύματα
οι ξένοιαστοι οι γλάροι, τ’ αηδόνια το γλυκόλαλα
τα περιστέρια της χαράς, τ’ απάτητα τα χιόνια.
Κλείνει πολύτιμα όλα τα λόγια.

MyPlay Share

Illegal by Shakira

Απουσία

Μεσ’ το πολύχρωμο πλήθος του σταδίου
με τα καροτσάκια των μικροπωλητών
που πούλαγαν σπόρους, στραγάλια, hot-dogs
μες σε καπνούς και προσμονές,
εσύ έψαχνες.

Άγνωστοι

΄Ωρες περνούν
όλο ξανοίγει ο ουρανός
ήλιος αναιμικός
Πέτρα που τη λειαίνει το νερό
Μνήμη που τη σκεπάζουν βρύα

Ανήμποροι

Ό,τι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει τι κι αν πονέσουμε, τι κι αν βιάσουμε, τι κι αν παραιτηθούμε (σ.33)

Στον κήπο

Αργά αργά το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει… πέρα μκριά ένα καράβι διασχίζει τη μαβιά θάλασσα αργά μεγαλόπρεπα. Ψηλά στον ουρανό τα πρώτα άστρα τρεμοσβήνουν δείχνοντας το άπειρο.

Σαν η νύχτα σιωπά

Σε σύννεφα αργυρόφαια
πλανεύτρας νύχτας, πάλι ξανακοίταξες
μήπως διακρίνεις ‘κει ψηλά – στη δόξα του Απείρου
το άστρο της ύπαρξης σου

Ικέτης πάλι μιας αλήθειας, για όσα γύρω σου δεν άλλαξαν
μοιάζουν ασφυκτικοί δυνάστες.

Μόνος ξανά, πάλι μετρώντας άλλων
στιγμές φευγαλέες
-απρόσιτη να μοιάζει πάντα η ευτυχία-
καθώς φωνές ανθρώπων που επιστρέφουν
την ησυχία της κάμαρας σου διασπούν
τους ήχους των πραγμάτων.

Μέσα στης θλίψης τη βροχή
σε πάρκα κι έρημες πλατείες
Στο μυστικό των αγαλμάτων που στέκονται ακίνητα
κάτω από ‘να φως αδύναμο, ψυχρό κι ονειρικό
στο μύθο τυλιγμένα, ζήτησες πάλι – ανόητε

μια λύση, έστω
μια λύτρωση προσωρινή,
εις μάτην…

Σάλπισμα αισιοδοξίας

Άλλη μια Κυριακή ξημέρωσε και πάλι
ολόλαμπρη, φωτεινή, εξαίσια
Πάλι θα ζωντανέψουν οι ελπίδες μαζί με το τραγούδι των πουλιών, των πεύκων
που αργολικνίζουν τις βελόνες τους
στο ανεπαίσθητο αγέρι, στο χάδι των ακτίνων.

Ζεστή καρδιά, σώμα ανάλαφρο
σκέψεις αιθέριες, διάφανες
βήματα πρόσχαρα
σ’ ήρεμα ακρογιάλια σε οδηγούν, φιδίσια μονοπάτια.

Και να τώρα,
που το ηχηρό κελάηδημα του κότσυφα
το χαριτωμένο γέρμα του χρυσάνθεμου στο πρόσωπο του ήλιου
το νοτισμένο απ’ τη νυχτερινή πάχνη γρασίδι
η στιλπνότητα των μικρών φύλλων του κισσού
το ανέμελο πρόσωπο του διαβάτη
-όλα όσα είναι κοντά σου-
όλα σου λένε:
αγάπα τη Ζωή
το Φως, την Αλήθεια.
Άνοιξε το παράθυρο ο κόσμος να χωρέσει
όλες οι γεύσεις και τ’ αρώματα!
Στο βαλς μιας Άνοιξης παντοτεινής αφέσου σαν τρελός
Ύψωσε το ποτήρι σπονδή στην αλλαγή
στο μυσικό της νέας μέρας!

Ανύπαρκτο λιμάνι

Λαμπρός ο ήλιος έξω
στολίζει με τη λάμψη του τη φύση
δίδοντας της εξαίσια χρώματα
Ο αγέρας τότε, στα μαλλιά τους κυμάτιζε, στις καλαμιές απέναντι
Όμως στο κυνήγι ριγμένοι μιας άπιαστης χίμαιρας
-άμαθοι ναυτικοί που δεν ξέρουν για που τραβούν-
σε κύματα κι ανέμους παραδέρνανε
ανικανοποίητοι ολοένα…

πλώρη τραβώντας πάντα, γι’ ανύπαρκτο
της φαντασίας λιμάνι.

Σιωπηλό φεγγάρι

Αργά αργά τα βλέφαρα της μέρας χαμηλώνουν
καθώς τα τελευταία ορτύκια πετούν για να κουρνιάσουν
σε κάποιου δένδρου το κλαδί
τώρα που ο αγέρας κόπασε
κι οι καλαμιές μονάχ’ απόμειναν ν’ αργοσαλεύουν…
Το αχνό θεσπέσιο χρώμα τ’ ουρανού αρχίζει να βαθαίνει
-ώσπου να γίνει μαύρο-
και τότε θα φανεί το πρώτο το αστέρι
της μοναξιάς της πιο πικρής πιστός αιώνιος σύντροφος.

Και τούτη η νύχτα, μεσ’ τη σιγή των πεύκων και της θάλασσας
των αραγμένων καραβιών θα πέσει.
Μεσ’ το μυστήριο ετούτης της σιωπής
θα περιμένεις πάλι να φανεί τ’ ολόγιομο φεγγάρι
μα ‘κείνο αδιάφορο, χωρίς να σου μιλήσει
ανάμεσα στα σύννεφα, αργόσυρτα
το πέρασμα του θα διανύσει.