Image via Wikipedia
Έκοψες το γιασεμί είδες τη κίνηση της μέρας
δειλά-δειλά να αρχινά
Όλη τη νύχτα συντροφιά σου
θύμησες πόθοι ελπίδες —λαμπρό ιστό υφαίνανε
να ντύσουν τη ψυχή σου.
Κινείς ν’ αδράξεις ετούτη την υπόσχεση
για κάποια ευτυχία
Σε βρίσκει όμως ανήμπορο και πάλι το σκοτάδι
Ήδη όλα βουβάθηκαν, αναίτια παραμένουν.
Πίσω σ’ αφήσαν όλα τώρα ανθρώποι λέξεις και συστήματα —ατέλειωτες συζητήσεις
και μόνο τα τασάκια απόμειναν στο βλέμμα σου γεμάτα αποτσίγαρα να σου θυμίζουν
πόσο στο τέλος μόνος βρίσκεσαι, πόσο βαθειά η μοναξιά σου είναι.
Το στόμα σου πικρό, πικρός κι ο κτύπος της καρδιάς σου —τώρα που όλα φθάσαν στο τέλος τους και σώπασαν τα στόματα τουλάχιστον για σήμερα.
Με το μυαλό σου άδειο, το βλέμμα ζοφερό τα γύρω σου κοιτάζεις να θυμηθείς πασχίζοντας πως ήταν όλα τότε —που σα να ‘σουν κάποιος άλλος για τα Συστήματα και τις Ιδέες παθιαζόσουν.
Ανοίγεις το παράθυρο —σα να ‘χουν φύγει όλοι για μέρη μακρινά
και πουθενά μια ύπαρξη έστω και σκύλου ακόμη
μόνο το μακρινό του τρένου σφύριγμα που σπάει την ησυχία.
Οι λέξεις χάσαν πια τη σημασία τους —τις σκέπασε η νύχτα με τη τόση της νωχέλεια
Όλα απομείναν πια μετέωρα στο φως αυτό το λιγοστό
και το συναίσθημα “πως τίποτε το χρόνο που κυλά μπορεί να σταματήσει”
Αόρατη θηλειά που το λαιμό σου σφίγγει.
Image via Wikipedia
Image via Wikipedia
Μεσ’ το πολύχρωμο πλήθος του σταδίου
με τα καροτσάκια των μικροπωλητών
που πούλαγαν σπόρους, στραγάλια, hot-dogs
μες σε καπνούς και προσμονές,
εσύ έψαχνες.
Στο μποτιλιάρισμα και τον συνωστισμό της ασφάλτου
‘κείνη τη νύχτα απουσίας -όπως και τόσες νύχτες-
μπροστά στις φωτισμένες προθήκες καταστημάτων επίπλων εσύ έψαχνες
Λίγο πριν στον καθρέφτη μπροστά με μολύβια, αποτύπωνες
ένα πρόσωπο μέσα σου.
Μετά ήπιες και έφαγες
ζεστά χάμπουργκερς με πατατάκια -ουίκσυ για να ξεχάσεις-
Για να μην θέλεις
βυθίστηκες στη λησμονιά μιας άγονης γραμμής.
(Εκδόσεις Αϊβαλή, 1992)
Image via Wikipedia
Ώρες περνούν
όλο ξανοίγει ο ουρανός
ήλιος αναιμικός
Πέτρα που τη λειαίνει το νερό
Μνήμη που τη σκεπάζουν βρύα
Η βροντερή αλήθεια του παρόντος
μεσ’ σε φωνές – παλιές και τωρινές
Κεριά των χρόνων σε καλούν
ικέτης τους έχεις γίνει
Χοάνη έγινε αυτή η εξοχή
του Χρόνου οι μυλόπετρες
αλέθουνε συνέχεια
Στη μετακόμιση
των σημειωμάτωτων η μελάνη χάθηκε
και που καιρός για άλλη.
Ό,τι είναι γραφτό να γίνει θα γίνει
τι κι αν πονέσοιυμε, τι κι αν βιάσουμε, τι κι αν παραιτηθούμε
Ο χρόνος θα γράψει το δικό του κύκλο στο μέτωπό μας – έναν αόρατο αιμάτινο κύκλο
και στο τέλος ίσως θα’χουμε σωθεί.
Τι κι αν κοιτάξουμε μέσα σε κάμαρες ψάχνοντας για πρόσωπα που ‘ναι απόντα (Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά) δεν θα τα βρούμε – μια αίσθηση μονάχα, η αίσθηση εκείνου που “υπήρξανε”… θα μένει – γεύση γλυκόπικρη, στιφή.
Εκείνη σου έλεγε συχνά: ”Η αναμονή με σκοτώνει,
χίλιες πληγές στην ψυχή μου τα χίλια λεπτά που περνούν”
Κι όμως να σπεύσεις ν’ αλλάξεις την πορεία των πραγμάτων
της ζωής σου, της ζωής της ποιό το όφελος
αφού ήταν όλα έλεγες, ΠΡΟΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΑ.
“Μα ποιός μας κυβερνά λοιπόν, ποιό χέρι αόρατο
τα νήματα κινεί αυτής της ζωής;
Σαν σκέπτεσαι αυτό, νοιώθεις αναποφάσιστος
μια μαριονέτα γίνεσαι, μ’ αόρατα σχοινιά δεμένη”.
Αργά αργά το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει… πέρα μκριά ένα καράβι διασχίζει τη μαβιά θάλασσα αργά μεγαλόπρεπα. Ψηλά στον ουρανό τα πρώτα άστρα τρεμοσβήνουν δείχνοντας το άπειρο. Στη μαγευτική τούτη σιωπή πλανάται στον αέρα το μυστικό της μέρας που ‘φυγε μαζί με το μεθυστικό άρωμα της βιολέτας.
Σφαλείς τα βλέφαρα βαριά από το βάρος τόσων λογισμών. Μετέωρος, αιωρούμενος στο χρόνο. Παρόν-παρελθόν-μέλλον χρόνοι ρευστοί, ανάκατοι.
Δεν υπάρχεις, μόνο αυτή η παμφάγα μηχανή που όλα τ’ αλέθει στα απύθμενα βάθη της.
Σε σύννεφα αργυρόφαια
πλανεύτρας νύχτας, πάλι ξανακοίταξες
μήπως διακρίνεις ‘κει ψηλά – στη δόξα του Απείρου
το άστρο της ύπαρξης σου
Ικέτης πάλι μιας αλήθειας, για όσα γύρω σου δεν άλλαξαν
μοιάζουν ασφυκτικοί δυνάστες.
Μόνος ξανά, πάλι μετρώντας άλλων
στιγμές φευγαλέες
-απρόσιτη να μοιάζει πάντα η ευτυχία-
καθώς φωνές ανθρώπων που επιστρέφουν
την ησυχία της κάμαρας σου διασπούν
τους ήχους των πραγμάτων.
Μέσα στης θλίψης τη βροχή
σε πάρκα κι έρημες πλατείες
Στο μυστικό των αγαλμάτων που στέκονται ακίνητα
κάτω από ‘να φως αδύναμο, ψυχρό κι ονειρικό
στο μύθο τυλιγμένα, ζήτησες πάλι – ανόητε
μια λύση, έστω
μια λύτρωση προσωρινή,
εις μάτην…
Image via Wikipedia
Άλλη μια Κυριακή ξημέρωσε και πάλι
ολόλαμπρη, φωτεινή, εξαίσια
Πάλι θα ζωντανέψουν οι ελπίδες
μαζί με το τραγούδι των πουλιών, των πεύκων
που αργολικνίζουν τις βελόνες τους
στο ανεπαίσθητο αγέρι, στο χάδι των ακτίνων.
Ζεστή καρδιά, σώμα ανάλαφρο
σκέψεις αιθέριες, διάφανες
βήματα πρόσχαρα
σ’ ήρεμα ακρογιάλια σε οδηγούν, φιδίσια μονοπάτια.
Και να τώρα,
που το ηχηρό κελάηδημα του κότσυφα
το χαριτωμένο γέρμα του χρυσάνθεμου στο πρόσωπο του ήλιου
το νοτισμένο απ’ τη νυχτερινή πάχνη γρασίδι
η στιλπνότητα των μικρών φύλλων του κισσού
το ανέμελο πρόσωπο του διαβάτη
-όλα όσα είναι κοντά σου-
όλα σου λένε:
αγάπα τη Ζωή
το Φως, την Αλήθεια.
Άνοιξε το παράθυρο ο κόσμος να χωρέσει
όλες οι γεύσεις και τ’ αρώματα!
Στο βαλς μιας Άνοιξης παντοτεινής αφέσου σαν τρελός
Ύψωσε το ποτήρι σπονδή στην αλλαγή
στο μυσικό της νέας μέρας!
Image via Wikipedia
Λαμπρός ο ήλιος έξω
στολίζει με τη λάμψη του τη φύση
δίδοντας της εξαίσια χρώματα
Ο αγέρας τότε, στα μαλλιά τους κυμάτιζε, στις καλαμιές απέναντι
Όμως στο κυνήγι ριγμένοι μιας άπιαστης χίμαιρας
-άμαθοι ναυτικοί που δεν ξέρουν για που τραβούν-
σε κύματα κι ανέμους παραδέρνανε
ανικανοποίητοι πάντα…
πλώρη τραβώντας ολοένα
γι’ ανύπαρκτα
της φαντασίας λιμάνια
χώρες εξωτικές Ανατολής.
